Protestantse Kerk "De Brabantse Olijfberg"
vpkb Antwerpen-Noord
Lange Winkelstraat 5, 2000 Antwerpen
   

Protestants Sociaal Centrum (PSC)

 
Dit diaconale initiatief van de gezamelijke Protestantse kerken in Antwerpen bestaat in 2009 dertig jaar. Vanuit de positie als minderheidskerk voelen Protestanten zich betrokken bij andere zogenaamde minderheidsgroepen in onze stad. Gezamenlijk willen de kerken aanwezig zijn in de wijken 2060 en Borgerhout en met woord en daad getuigen van de hoop die in hen leeft.
Het PSC vzw is gelinkt aan CAW De Terp en wordt gesubsidieerd door het Stedenfonds. Echter zonder de financiële hulp van particulieren, fondsen, kerken en de entousiaste inzet van tientallen vrijwilligers zou het werk ondenkbaar zijn.

Het PSC heeft 2 locaties :
- het Ontmoetingscentrum aan de Lange Stuivenbergstraat 54-56. Hier is de Vereniging Waar Armen het Woord Nemen: Open Huis gevestigd, tezamen met het Vluchtelingenwerk van CAW De Terp.
- In de Kerkstraat 57 is een goede en goedkope 2de kanskleding winkel 't Frakske, die bijna volledig draait door de inzet van vrijwilligers en tevens een gezellige ontmoetingsplaats is.
- Boven de winkel bevindt zich de Vrouwenwerking, waarvan vrouwen op de vlucht en vrouwen uit de migratie samen een wervelend huis hebben gemaakt, ondersteund door enkele beroepskrachten.
 


De P van het PSC...
“Betekent die P echt nog iets in het Sociaal Centrum dat jullie zijn geworden?” “Is die P nog wel van onze tijd?” Lees hier een antwoord van ds. Ina Koeman (als u op de link klikt)

 

 
     
 
     
 
     
 

De P van het PSC...
Er komen veel vragen over de P van het PSC. Van verschillende kanten. De kerken voorop. “Betekent die P echt nog iets in het Sociaal Centrum dat jullie zijn geworden?” Maar ook anderen vragen vaker dan vroeger naar die P. “Is die P nog wel van onze tijd?”

Bij beide vragen is het er grote kans dat we in de verdediging schieten. En “we” zijn dan teamleden en vrijwilligers, die de betekenis van de P graag oefenen. Mensen, die graag – creatief en uitdagend – gestalte willen geven aan die P.

Het team van het PSC is geen protestants team. Het werk in het PSC is (gelukkig) niet zo uitzonderlijk dat je het protestants kunt noemen. Maar in de netwerking zijn wij wel het PSC. En in ons hart ook.
Al in de vroege jaren negentig koos het PSC-team voor “diversiteit”. Toen was dat nog helemaal niet “in”. Maar wij hadden al in 1991 een collega, die moslim was. Het toenmalige bestuur moest even slikken toen wij met hem aan kwamen. Sommigen waren bang dat dat toch iets te ver ging. En hoe zouden de kerken reageren?
Zoals zo vaak, reageerden de kerken niet. ’t Was wel goed, dachten we toen. En we leerden ervan. We leerden om rekening te houden met de gebedstijden, met het vasten… met een bepaalde kijk op het leven. ’t Deed deugd om hem erbij te hebben.

We hebben er nooit voor gekozen - ook niet toen we meegingen in CAW De Terp in 1999 – om de P maar de P te laten en als SC verder te gaan. De P bleef altijd bij ons. Bevragend. Uitdagend. Als een blok aan ons been. Als een licht in de duisternis. Als een lastige klant. Als een vraagteken. Als een uitroepteken!
Het PSC-bestuur bestaat nog steeds uit mensen van de kerken, deze achterban is belangrijk voor het PSC.

Vele jaren later is ons team (en de vrijwilligersgroep) zeer divers: vanuit vele werelden qua afkomst, geloof, visie, kleur, sociale klasse, opleiding… vormen we samen een team. Met vallen en opstaan. En netwerken we de hele stad en het hele land door, tot ver in Europa.

De diversiteit van de medewerkers is een vanzelfsprekendheid geworden. Soms een té grote vanzelfsprekendheid, dan maken we geen tijd meer om over onze verschillen in dialoog te gaan. Dat gebeurt in tijden waarin de werkdruk té groot is. En dat is jammer. Want de P van het PSC betekent juist dat er ruimte is voor verschillen. Deze P gaat er vanuit dat we veel van mekaar kunnen leren, dat we samen sterker kunnen zijn. Dat we door onze bewuste samenwerking beter present kunnen zijn bij de mensen, die een beroep op ons doen. Dat we echt aan bevrijding kunnen werken en aan recht en vrede.
En dat is de kern van de P. Waarin het geloof wordt uitgedrukt dat er mag/moet worden opgestaan tegen de dood, dus tegen alles wat mensen klein maakt!
In de eerste plaats door present te zijn en het leven mee te leven van de mensen in de rafelrand van de samenleving (met en zonder papieren!), ook door op politiek vlak te signaleren, wat we in die rafelrand signaleren. Door participatief te zijn in vele netwerken en promotie te maken voor wat goed is voor iedereen: recht en vrede. Door te werken aan preventie en zo mensen te ondersteunen in hun verlangen naar een plaats in de samenleving. Door samen de goede resultaten en het leven zelf te vieren met plezier! Dit alles vraagt om de passie die bij mensen hoort, die protesteren tegen alles wat altijd maar gaat, zoals het gaat en zich pas mens voelen worden in relatie met allen die van al dat bestaande het slachtoffer worden.

Dit is een uitdaging, een blok aan het been, een licht in de duisternis. Zo werken maakt dat we elkaar nodig hebben. De mensen van het PSC en de kerken, de mensen van het PSC en de andere organisaties in stad en land. We hebben elkaar nodig om door dialoog en vorming van elkaar te leren om strategisch, creatief en spanningsvol met deze P om te gaan. Deze manier van werken kan alleen blijven bestaan als we aan elkaar blijven groeien. Dan kan het PSC een bijdrage blijven leveren aan de vrede en het recht in de buurt, de stad en het land. En dat willen we!
Toch?

ds. Ina Koeman
april 2009